Een buggy in Caponga is als een rondvaartboot in Amsterdam. Het schuurt een beetje, het is wel heel erg toeristisch. Dat is zo, maar je moet het wel doen. Het is namelijk ook heel erg leuk! Je komt op plaatsen waar je met ander vervoer simpelweg niet kunt komen. De afdaling van een steile duin zal ik niet snel vergeten. Gelukkig hebben wij Sergio, de local Schumi buggy master... 
Onderweg terug van Baturite naar Caponga, een sterk staaltje van 'retail-marketing'... Dit is Brazilie, God is hier springlevend! 
Op een uurtje rijden van Lua Brisa zit je midden in de bergen. Op weg naar Baturite willen we wat drinken. Via kronkelweggetjes rijden we naar boven, verveloze bordjes achterna, steeds hongeriger en dorstiger. En vol twijfel, 'dit wordt helemaal niks, zullen we omkeren?'. Kom je boven, krijg je een pousada en dit uitzicht. Cadeau. De papegaai op rechts heet trouwens Philomene. Volgens zijn Franse baasje houdt hij alleen van mannen... 
Wil ging voor een week mee in mei 2006. Wil heeft enorm bijgedragen aan de 'look & feel' van Lua Brisa. De master bedroom die zonder deuren overgaat in de badkamer, die weer overgaat in een buiten patio, daar heeft ze zeker een avond aan getekend. Wil is een meester in het creeeren van bijzondere plaatsen. Superrissimo!
Ergens in juni 2006 zijn we met de bouw begonnen. Dat bouwen begon met afbreken. Zijn die rode dakpannen echt zo slecht? Kunnen we het huisje niet laten zoals het is? Een likje verf, wat kleine reparaties hier en daar, is dat niet voldoende? En hoe moet je zo'n project in godsnaam managen over die afstand? 
De boulevard van Caponga, heftige golven in december. Er zijn kiters, en surfers, een paar. Er zijn eettentjes, aan en op het strand, heel simpel. De tafeltjes zijn oranje en turquoois gebladderd. Die vissers zijn integraal onderdeel van het geheel, of andersom natuurlijk. En is dat dan allemaal mooi of leuk? Wij vinden het van een ontroerende schoonheid, maar wel met een hard randje...
De vissers hebben het voor het zeggen in Caponga. Is mijn voorzichtige inschatting. Een paar families gaan over de jangada's. Die verpachten ze. In weer en wind zie je die zeiltjes op zee. Naast je badlaken worden de bootjes het strand op gesleept, de vis geshowed. Een deel van de vis wordt van de boot verkocht, de rest verhuist naar de visafslag op het midden van het boulevardje. What you see is what you get.... 
