Doorkijkjes Revisited

Werkend aan de binnenplaats, lees tropical courtyard (sorry hoor), stuurt Peter dit doorkijkje. Met achterin een deurtje, en daarachter de zee... Prachtig en sexy ook. Iets laten zien, maar niet alles. Voldoende ruimte voor fantasie en verlangen. Naar Lua Brisa...

Saudade da Luabrisa

Saudade is een verlangen met een melancholieke onderstroom, een beetje fado achtig. In dit geval heimwee naar Lua Brisa. Brazilianen kunnen dat zo voelen. Wij niet. Wij zijn erg vrolijk omdat we simpelweg enorm veel zin hebben om in december weer naar Aguas Belas te gaan...

decisions, decisions

Tsja, willen we die inlays van Portugese tegels in de suites nu recht of diamant? De grijze tegels zijn diamant gelegd. Willen we organisch, vloeiend, of juist verrassend anders? Zijn die mozaiektegels van zichzelf niet verrassend genoeg dan? OK, duidelijk. De inlays gaan er diamant in. Behalve daar waar de inlays de kamers met elkaar verbinden. Dat moet toch echt recht gelegd worden. Maar willen we dan hetzelfde patroon als in het hoofdhuis? En wat doen we dan met de tropische courtyard...?

tropical courtyard

Dit is de tropische courtyard, willen we daar maken bedoel ik. Nu de stenen, het cement en alle bouwmaterialen daar zijn weggehaald zien we pas goed hoe groot die ruimte is. Ongeveer 350 m2. Groen, grote tafels, waterpomp, palmen, mango tree, schaduw, bbq, bankje met portugese tegels. Dat zijn wat ingredienten. Ik heb alvast een foto van fonteinachtige pomp gestuurd. 'Mooi', zei Peter, wel een hele klus...

Zeehekje betekent hondje

Over de afscheiding aan de zeekant hebben we het ook lang gehad, zoals over heel veel. We willen zicht maar ook graag privacy. Heb je overal hoge muren, stappen ze aan de voorkant zo je tuin in. Hebben we toch gekozen voor maximaal zicht, voor een transparant boeren hekje. En misschien een hondje, voor de privacy...

Hangmat voor watjes

Hangmatten hebben we in soorten en maten. Brazilianen slapen in van die katoenen fel gekleurde. Waar wij niet in, of moet je zeggen op komen?, laat staan er weer uit, of moet je zeggen af komen? Daarom deze tropische canape aan touwtjes, een hangmat voor beginners, voor watjes zoals wij. Maar wat hangen we daar lekker in en op...!

Green, green grass of home

Madelon vindt gras stom. Maar tegels zijn wel heel veel tegels, en zand stuift zo lekker op. En in de vorm van de welving van Madelons kuiten ziet het gazon er meer dan acceptabel uit, vind ik zelf. Tegen de watertoren op de achtergrond ontstaat een buitenkeuken. Eentje met drie ovens, eentje voor bbq, een aparte voor pizza's, en nog een zeer noodzakelijke waarvan de zin en functie me even ontschoten is. 'A must do', adviseerde Peter Marsman...

Gazebo

Gazebo als relaxplek met direct zicht op zee. In de schaduw, wel zo prettig. En een boerenhekje, een soort vitrage eigenlijk, je kunt er doorheen kijken, maar niet echt. En groene grasjes om het tegellandschap wat te breken. We kijken nog voor een woeste palm, een of twee, die houden van een lekkere zeebries, en een zanderig ondergrondje....

Lua Brisa exteriors, frontporch

Madelon en Peter op de zeekant veranda. Peter heeft gezorgd voor de kussens in stoelen en bank, die zo dik zijn dat je ook zittend de zee kunt zien. Het bankstel stond nog in het oude huis. Op de voorgrond midden zie je (een vierkante inlay van) Portugese tegels. Dat hebben we op een paar plaatsen in en rond het huis gedaan. We waren helemaal enthousiast toen we een oud fabriekje in Fortaleza hadden gevonden die dat maakte. De Brazilianen vonden er niks aan. Zo truttig, de tegels deed hen zo aan de inrichting van hun (groot)ouders denken...